Als schrijver van lesboeken sta ik al jaren voor een dilemma.
De druk om te digitaliseren is groot. Uitgevers, scholen en de tijdgeest bewegen dezelfde kant op: alles moet naar het scherm. Ik heb zelf ook serieus nagedacht over de overstap naar digitale licenties. Met een licentie ben je in één klap af van de tweedehandsmarkt; boeken worden niet doorverkocht en kopiëren is verleden tijd. Bovendien is het een argument richting docenten: digitaal werken betekent vaker ook, minder nakijkwerk. Minder werk voor de leraar, een win-winsituatie, zou je denken.
Toch bleef ik huiverig. Is een multiplechoicevraag op een scherm de beste manier om kennis te toetsen? Leren studenten echt beter als ze door een online module scrollen?
Mijn scepsis werd onlangs bevestigd door een artikel van de BBC. Zweden – jarenlang het gidsland voor digitale klaslokalen – trekt hard aan de rem. De Zweedse overheid investeert miljoenen om iPads en laptops deels te vervangen door boeken, schriften en pennen.
De reden? De realiteit heeft de digitale belofte ingehaald. De leesvaardigheid onder Zweedse kinderen daalde en het concentratie-vermogen nam af. Toch blijkt uit het gezaghebbende PISA-onderzoek dat Zweedse scholieren aanzienlijk beter scoren op begrijpend lezen dan hun Nederlandse leeftijdsgenoten, die inmiddels tot de slechtst presterende leerlingen van Europa behoren. Onderzoek toont aan dat juist papier uitnodigt tot focus en tekstbegrip. Leren is geen proces van klikken op het juiste antwoord, maar een ervaring van bladeren en zelf formuleren met een pen.
Mijn keuze om vast te houden aan het lesboek voelde soms alsof ik achterom keek terwijl de wereld vooruitrende.
Het schoolboek is niet ouderwets, het is effectief. Ik blijf dus schrijven voor de bladzijde, niet voor het scherm.
Reactie plaatsen
Reacties